Marokko tot nu toe in het kort: muntthee, douane douane douane douane, kleurige huisjes, veel ezelskarretjes, dadels, moskee met bijbehorende herrie, leuke marktjes en spulletjes, vriendelijke mensen, veel heel veel puntschoenen (hoezo loopt mode achter in dit soort landen), randdebielen op de weg, mooie landschappen (atlas gebergte), hoge golven aan de kust en natuurlijk...een HEERLIJK temperatuurtje. Veel succes met de sneeuw in Nederland volgende week, Nynke.?
Mail van Anco;
Het typen van deze mail heeft nogal wat voeten in de aarde! Want het toetsenbord is niet Europees! Dus het tienvingersysteem komt te vervallen. Het allerbeste nieuws is dat ook ik(Anco), Edzo en Nynke een zeven dagen pas voor Marokko hebben gekregen! Een fantastisch gevoel om door de poorten van de douane te rijden. Daarna in Cafe Tropicana(Tanger)koffie, ijs en andere lekkere dingen genuttigd met Marcel van Breda Transport. Daarna begon de operatie om Tanger uit te komen. Via Tanger, Rabat, Casablanca naar Settat alwaar we in een hotel hebben overnacht! Vandaar naar Marrakesh waar we weer een hotel hebben geboekt.
s`Middags Marrakesh in waar we hebben geshopt! Het afdingen kon beginnen. Zeker is wel dat sommige van ons zijn afgezet! Maar dat mag de pret niet drukken.Voor ons begint morgen de reis naar Dahkla. Alwaar we verenigd zullen worden met de andere groep in de rode M.A.N. Een reis van nog 1.400km die voor bemanning en M.A.N. zwaar zal zijn. De weg naar Marrakesh was in tip top conditie. En we hebben dan ook genoten van het landschap en unieke taferelen onderweg. Onze Nynke staat ons met raad en daad ter zijde. Zeker met de Franse taal. Als we weer eens worden aangehouden door de politie dan is zij er als eerste uit. Papieren hoeven dan niet meer op tafel te komen. En binnen no time zijn we weer onderweg! Hoe en wat precies naar Dahkla, we weten het zelf ook niet precies. Aankomst is hopelijk aanstaande Maandagavond of Dinsdagmorgen. De reparatie van de brandstofpomp is goed verlopen. De M.A.N. verbruikt geen olie, dus dat is heel positief. Het enige wat er vaak bijgevuld moet worden is de diesel! Qua gezondheid mogen we niet klagen. Alleen Nynke moet zo nu en dan een NORIT slikken.
25 januari> Groene M.A.N. zal snel by de rode M.A.N. zijn lees in ?We zitten nu in Guermambo no 5?, of zoiets. Op de kaart tussen Tantan en Agadir. dit schijnt de gate naar de Sahara te zijn, en niet Dahkla. we zullen zien morgen. voor alle rode duivels in het zuiden, we komen er aan met wel 80 km per uur, met bier natuurlijk. Groene groetjes van de 3 musketiers in Marokko
27 januari> .......nu is het zeker............. "rood & groen zijn weer bij elkaar" ik sms-te naar anco & ruud s. de volgende tekst: "zijn rood & groen alweer verenigd? deel het mee aan SETW en Robert " binnen 10 minuten sms-te anco terug: "MAN's zijn omstreeks 12.45 verenigd te Dahkla Marokko. Nu nog wat technische problemen verhelpen"
28 januari> Leader of the mission Ruud Schollaardt stuurde me vandaag een mail waarin hij vertelde dat hij erg blij is met de groep en momenteel nog wat reparaties verricht aan de voertuigen. hij schrijft verder morgen gaan we naar Nouadhibou, (eerste plaats in Mauritani?), vanaf vrijdag aldaar alle papieren regelen en dan in het weekend het echte werk; de woestijn in!!!!!!!!!
29 januari>
Bram heeft ook zijn draai gevonden en dankzij de goede zorgen van dierenarts Quartel is er ook niks meer aan de hand met Brammie. Hij heeft straks in de Sahara een mooie plaats op een luxe Roteb bank en iemand zit dan naast hem om m in de wagen te houden.... Gelukkig zijn uiteraard vooral de dames weg van hem dus hij zit hartstikke goed......, verder schrijft Ruud: Het lijkt nu erg vlotjes te gaan en ik wilde vanavond al wat kilometers gaan maken maar dat kan ook morgenvroeg worden. Aftanken en water inslaan en nog wat onderhoud en dan gaan als een banaan, we hebben een hoop tijd verloren dus we gaan er even tegenaan en het is nog 2700 km naar Timboektoe dus het gas gaat erop! Ik mail je de volgende keer vanaf Nouakchott of anders Mali.
1 februari> Eerste bericht uit de woestijn>Lieve allemaal, Inmiddels zijn we Mauritani? binnengekomen, zonder problemen bij de grens gelukkig. Het eerste stukje woestijn zit er al op en we hebben overnacht in Nouadhibou. Omdat we zo verder gaan kan ik het niet lang houden, we gaan nu voor een dag of vier echt de woestijn in waar we niks en niemand meer gaan tegenkomen. Halverwege de week hopen we dan in Nouakchott te zijn, de hoofdstad van Mauritanië. Binnenkort weer een uitgebreider verslag want er is alweer heel veel gebeurd. Gelukkig voel ik me alweer helemaal thuis hier in het donkere Afrika en het is erg heet hier. Veel liefs Nynke
4 februari> Nu al in Nouakchott??Het is ongelooflijk maar in plaats van 4 dagen in 2 dagen door het eerste(noordelijke) gedeelte van de woestijn van Mauritani? lees het in deze Mail;
Hallo Allemaal, Algeciras is alweer ver weg van hier. Nu zitten we alweer 2.500km verder naar het zuiden. De plannen wijzigen met de minuut. En daar wordt heel wat over gediscussieerd. Maar met veel vallen en opstaan, komen we er wel. Voor ons: Anco, Nynke en Edzo kwam onze reis ten einde in Dahkla, Marokko. Daar werden we verenigd met de rest van de groep. Een toch wel bijzonder moment.
Enkele dagen bijkomen en relaxen. Toch was het weer snel terug naar de realiteit. Al het onderhoud ging gewoon door aan de auto`s. Onze Bas is niet meer weg te denken uit de groep. Een techneut bij uitstek die weet hoe het moet en veel dingen bijleert van Ruud Schollaardt. Een bijna onmisbaar iemand! Bas; ga zo door!!
Wat te zeggen van Ruud Schollaardt. Een techneut die zo van baan kan verwisselen. En verder kan gaan als chef monteur bij de M.A.N. Petje af voor al de know-how die hij met zich meedraagt om ons rijdende te houden. Iemand waar je veel van kan leren. Maar het is ook oppassen geblazen met hem, want als hij weer eens van plan wil veranderen, dan moet je als brugman praten om bij het oude plan te blijven! De keuken afdeling is ook goed geregeld. Met Sander en Rianne in de keuken kom je echt niet om van de honger. Bij elke maaltijd komen de pannen weer helemaal leeg. Wel komen we terug als VEGETARIERS! Bedankt voor de lekkere KOOPMANS PANNENKOEKEN! De afwas is meestal in handen van onze ZAND AFWASSER ELISA. Het lachen is ons vergaan bij het afwassen. Onze Meester Afwasster weet precies wat voor soort zand er gebruikt moet worden. Fijn zand is niet aan te raden voor echt vuile afwas. Daar heb je toch echt wat grover zand voor nodig! Onze twee navigatie-experts, Simone en Edzo assisteren de chauffeurs Anco en Ruud Schollaardt om de juiste koers te rijden. Een enorm pluspunt om in elke M.A.N. een GPS aan boord te hebben. GPS-ers; ga zo door tot aan onze eindbestemming!!!!! Hoe en wat precies vanuit de hoofdstad van Mauritani?. Morgen moeten de concrete plannen op tafel liggen over hoe te rijden en waar we speelgoed gaan uitdelen. Ambassades en andere offici?le instanties worden morgen geraadpleegd voordat we onze reis zullen voortzetten naar.....
7 februari> 5 mensen,(wie precies horen we hopelijk nog) gaan door met het openbaar vervoer en liftend de rest met de 2 auto's. een helaas trieste maar blijkbaar onvermijdelijk besluit waarvan wij tot aan de dag van vandaag niets hebben gemerkt. lees in het verhaal van Sander
Hallo allemaal, Vandaag hebben we besloten de groep voor twee weken te splitsen en elkaar weer proberen te ontmoeten in Timboektoe. Een groep gaat met de twee vrachtwagens via de oaseroute via een mogelijk vluchtelingenkamp, de andere groep met openbaar vervoer en liften via Senegal en de Niger-delta. Deze splitsing was noodzakelijk omdat een aantal mensen zich niet in
rebellengebied willen begeven of buiten de Sahara nog meer Afrikaanse cultuur willen zien i.p.v. 10 dagen eenzaam door de Sahara. Ik ga mee met de veilige cultuurgerichte groep. Groetjes, Sander
8 februari> En nu maar hopen dat ze elkaar wel weer tegenkomen in Timboektoe!De groepen zijn nu gespitst in de hoofdstad van Mauritanië Nouakchott in de "aardbeiengroep" en de "bananengroep", lees hun berichten hierover in de mail van Ruud Schollaardt;
Wat is het allemaal leerzaam en wat leer je en mensen en toch ook jezelf wederom kennen op zo`n trip. Het afscheid was wel vreselijk jammer maar onvermijdelijk. Ieder maakt er nu voor zichzelf het beste van en er zijn nog altijd vijf mensen (Simone, Elisa, Bas, Anco en ikzelf + Brammetje) over die de spullen dwars door 1200 kilometer echte Sahara naar een (nog niet eens voor ons bekend bij vertrek!!) Vluchtelingenkamp willen brengen.
Kortom we zijn er nog niet maar we hopen jullie allemaal uiterlijk over twaalf a zestien dagen te mailen! Misschien gaan we gelijk door naar het vluchtelingenkamp en daarna naar de grens met Mali maar we gaan hoe dan ook proberen contact binnen die periode met jullie te zoeken! Ik wens de overige reisgenoten veel plezier op hun tocht naar Timboektoe.
Voor de ongerusten onder ons; we hebben echt de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen. Genoeg water en eten, de wagens zijn weer helemaal perfect en zijn inmiddels klaar voor het echte zand. We nemen een met ons bevriende Mauritaniër mee die geboren is in het gebied van het huidige vluchtelingenkamp en dankzij zijn contacten gaan we hopelijk ook het vluchtelingenkamp binnenkomen. Tijdens de reis zal hij ons ook helpen en gidsen ook al vertrouwen we maar wat graag op onze navigatrice Simone!
Bas heeft zich ondertussen ontwikkeld als een kundig en leergierig monteur en Anco heeft hoe dan ook alweer 5000 zware kilometers probleemloos doorstaan. Het humeur van Elisa is niet stuk te krijgen en haar relativerende blik is een verademing voor ieder van ons! De voertuigen zijn nog steeds geweldig ook al is de wagen van Anco (gelukkig?) loodzwaar vanwege de vele spullen die we weg willen geven.
Een bedankje aan de sponsors is ook op zijn plaats want hun gereedschap of materiaal of hun diensten zijn onmisbaar gebleken. Dronk voor de korting op het vele gereedschap, dierenarts Quartel voor zijn hulp om Brammetje fit genoeg te krijgen ondanks zijn 10 jaren ouderdom, Bouwmaat voor een schenking van plaatmateriaal en hout waar we elke dag plezier van hebben en niet alleen de inrichting is ermee gemaakt, de wagens worden ermee opgekrikt en ondersteund en we liggen er ook nog eens op tijdens het voertuigonderhoud!!! Los van de Afrikaanse werkbanken die we er ook nog eens mee creëren! Fantastisch! Auto Electra heeft wat nuttige dingen geschonken en de M.A.N. Dealer in Rotterdam heeft geheel belangeloos de wagens veilig gestald en als we niet af en toe van hun werkplaats gebruik konden maken had ik ze waarschijnlijk hier pas kunnen verven. Ook hun adviezen en inzet zijn nu al zeer nuttig geweest en welke monteur een spuitbusje van een speciaal smeermiddel heeft meegegeven weet ik niet maar misschien zijn we wel zover gekomen dankzij dat spuitbusje!!! De smeermiddelen van Metropa houden de wagens echt perfect aan de praat en alleen Bas wordt gillend gek van het vele doorsmeren en ik had dan ook onder andere 20 kilo doorsmeervet meegekregen...
Hallo Allemaal, weer eens een mailtje van Anco.
Dan denk je dat je alle verschillende kampen al gehad hebt en dan ontstaan er weer nieuwe. Het bananenboot kamp is vandaag vertrokken richting St. Louis en daarna Dakar. De groep bestaande uit Nynke, Edzo, Sander, Ruud, Lome en Rianne zijn nu per openbaar vervoer onderweg naar Timboectoe! Ook een hele uitdaging. Het lijkt dat hun veel tijd hebben, maar dat valt toch ook wel mee. De aardbeienboot is nog steeds in de hoofdstad van Mauritanie. Bestaande uit Ruud, Anco, Bas, Simone en Elisa. Alwaar er nog steeds word gewerkt aan de beidde M.A.N.'s. Ook vandaag is er weer geshopt om de verschillende onderdeeltjes te vergaren om de vrachtwagens in tip top conditie te krijgen. Morgen Maandag de negende Februari alweer hoopt de aardbeien afdeling te vertrekken richting de "Echte Sahara". Voor de zekerheid worden morgen nog visa's gehaald voor Burkina Faso
Ook ikzelf heb me helemaal neergelegd bij de opsplitsing van de groep. Het zij zo. Laten we er allemaal het beste er maar van maken. De tijd die is geweest was reuze gezellig met elkaar. Als je daar over kan spreken. Want ja terugkijkend na wat is geweest. Zijn we heel vaak met aparte groepen visa versa gereisd. Kijkend naar mijzelf reis ik nu met mensen die meestal in een andere groep hebben gezeten. Met deze reisgenoten ga ik nu plus minus 15 dagen door de sahara reizen naar Timboektoe. Een nieuwe uitdaging. Zeker
kijkend naar het aantal mensen dat met de M.A.N.'s gaat reizen. Word het een zware dobber, maar hopelijk geen onmogelijke. Na alweer een dag of vier hier te zijn geweest, kunnen we bijna als gids hier aan werk komen! Dus word het tijd om te gaan. Via de Lonely Planet zijn we aan goedkope eetcafe's gekomen. Maar toch vliegt het geld uit je portemonnee! Zeker kijkend naar mijzelf. Gek op t'shirts............ Jammer dat de diesel afvulploeg bestaande uit Lome en Ruud de J niet meer in ons midden zijn. Die speciale techniek hebben ze niet aan ons kunnen leren. Dus dat word de eerste dagen afzien!!! Heren bedankt, maar hopelijk tot weerziens in Timbouctou....................... Iedereen is nog steeds in goede gezondheid. En we gaan ervoor om gezond te blijven. Vanuit een stoffig Mauritanie de groeten van iedereen, Anco Helmstrijd
13 februari>? nieuws uit de woestijn van Anco Hello again, Nouackchott ligt alweer ver achter ons. We zijn aanbeland in het stadje
Tidjikja. Daar waar het asfalt ophoud en waar het echte werk voor mens en materieel gaat beginnen! Ook vandaag is er door Ruud en Bas weer een hele dag opgegaan aan voertuigonderhoud. Onze gids, "Mohammed Ali", heeft ons aan iemand voorgesteld die kan gaan
assisteren bij het rijden door de ZAND PISTES van "DE SAHARA". Ikzelf sta daar heel positief tegenover. Zeker kijkend naar de ******(6) sterren moeilijkheidsgraad. Zoals het er nu naar uitziet staan wij over zeven dagen in NEMA. De laatste puntjes worden nog op de i gezet en dan kan het oase avontuur beginnen. Een voorproefje hebben we al gehad. Een tocht van twintig kilometer waar we
3 uur over hebben gedaan. Met als klap op de vuurpijl een oase met krokodillen. Weer eens wat anders dan alleen maar zand. Zand, palmbomen, karkassen, hagedissen het kan niet op. Wat we kunnen verwachten de aanstaande dagen...........niemand die het ons precies kan zeggen. Een hele aparte wereld zal voor ons opengaan. En nu we dan met ons vijven zijn overgebleven. Komen er ook meer taken bij. Zeker kijkend naar het warme weer van meer dan 35 graden is dat niet altijd even makkelijk. Ook met zijn vijven ontkomen we niet aan de groepsbesprekingen. Alwaar er altijd weer over iets te discussiëren valt. Eten is een onderwerp waar veel over wordt gepraat. Zeker kijkend naar afgelopen avond, waar we weer eens enkele uren op ons eten moesten wachten. A la minuut in Europa kennen ze hier niet. Heeft ook wel weer zijn charme. Maar ik als chauffeur ben gewend om in chauffeursrestaurants snel mijn
prakje voor mijn neus te hebben!!! Het wachten werd wel beloond met een fantastische maaltijd. Met daarna nog eens een heerlijk lokaal zoet drankje.........zou goed zijn voor de spijsvertering!!!! Tijdens het wachten komen wel al die Nederlandse lekkernijen over tafel gevlogen. Iets waar we maar niet te lang bij hebben stil gestaan.........of toch wel......Als ontbijt vanmorgen kwam er dan toch een Hollandse lekkernij op tafel in de vorm van "pannenkoeken". Dat is iets wat Anco ook nog kan: KOKEN.Maar ja, indien hij thuis is is er weer roomservice in de vorm van mijn moeder! Kijkend naar Bas...........is gisteren verjaard en 21 geworden. Maar kent alleen maar magnetron maaltijden. En kent dan ook de bediening van dit apparaat op zijn duimpje. Ik sta er altijd weer mee te stoeien!Tot zover de berichtgeving vanuit Tidjikja Mauritanie. We stellen het zeer op prijs dat er voor ons wordt geduimd. En dat we zonder noemenswaardige problemen "De Sahara" kunnen doorkruisen.Groetjes van alle aardbeien kamp bewoners..........,Anco Helmstrijd.
Wij zijn gisteren aangekomen in het regiohoofdstadje Tidjikja. Veel moet je je er niet van voorstellen maar wonder boven wonder wel internet! De afgelopen dagen hebben we vanaf Nouakchott dus weer in de woestijn doorgebracht. Veel meegemaakt, het lijkt totaal ,niet op de dagen dat we al in de woestijn waren geweest. Ontzettend afwisselend landschap, soms zandduinen, dan rotsen, dan gras, dan bomen, soms oases (zelfs met krokodillen), ik had het niet verwacht in een woestijn!
We zijn op een feest beland wat een trouwfeest bleek te zijn, dus.. dansen maar!! Veel kleine dorpen gezien, nomadenkampen, kinderen die achter ons aanrennen, om ons heen drommen en van alles willen weten, eten bij Mauritaniers, een echte Mauritaanse douche..in de tuin met een emmer water en een kopje om te gieten:o) Dit is echt experiencing Afrika!
Hier en daar geven we wel eens wat speelgoed weg, langs de weg of in dorpjes, laatst hebben we nog een paar dozen naar een schooltje gebracht, geweldig om die blije koppies te zien!!
Het plan is echter nog steeds om een grote hoeveelheid te dumpen in het vluchtelingenkamp (niet alles hoor Banaantjes!!) dus de groene wagen is nog steeds erg zwaar beladen met van alles en nog wat.
Kortom, alles gaat prima met ons, morgen vertrekken we voor het zwaarste traject, momenteel zijn we in discussie (dit is nog niet veranderd, ook met zijn vijven veeeel discussie!!!) over de opa van de gids die ook meewil en onwijs veel ervaring op dit traject heeft. De meeste zijn voor dus waarschijnlijk gaat hij ook mee. Vanavond logeren we in ieder geval bij hen, dus dat wordt vast leuk.
Even voor de duidelijkheid en alle consternatie hier: wij zijn er alle vijf van overtuigd dat we een veilige route nemen, veiligheid staat nog steeds voorop, onze gids is hier geboren en kent het traject op zijn duimpje en we nemen dus inderdaad niet het stuk dat het consulaat ons heeft afgeraden. Geen reden tot ongerustheid dus!!
Wij hopen hier snel iets van de rest van de groep te horen, en ondanks onze splitsing hopen we dat ieder een geweldige reis heeft en we elkaar weerzien in Timboektoe uiteraard!!
23 februari t/m14 februari ze zijn alweer 37 dagen onderweg en er is nog een e-mailtje van Anco;
Hallo, Toch nog een mailtje van ons. De avonden zijn altijd een ramp, maar meestal ook met een verassend verloop. Eten in NL is rond een uur of zes. Wij eten pas rond een uur of elf s'avonds. En dan ook nog met de hilariteit van verhuizen naar een ander nachtverblijf. Dat komt niet altijd ten goede van ons humeur! Ben wel blij dat Ruud de beslissing heeft doorgezet om op een uitnodiging van iemand in te gaan. Waar we thee gedronken hebben, gegeten hebben, kamelen melk gedronken hebben, geslapen hebben...............Unieke gastvrijheid op zijn Mauritaans! Vanmorgen hebben Bas en Anco de groene truck ontdaan van dubbel lucht. Zodat beidde trucks nu op enkel lucht rijden. Ook de bandenspanning gaat omlaag van 5 bar naar 2.5 bar. Ruud is nu nog met de laatste voorbereidingen bezig. Reserveband laten repareren, aftanken, water inslaan, internetten en nog wat andere kleine dingetjes. Simone en Elisa zijn nu ook aan het internetten!!! Wat zouden we zonder moeten!! De bedoeling is om elf uur te vertrekken. Die tijd is alweer snel voorbij
gegaan!!!! Groetjes, Anco, Ruud, Bas, Simone en Elisa(wijsneus)
Ook nog een mailtje van ruud schollaardt : Wat een avonturen onderweg en het is echt heus afzien! Niet alleen een graadje of veertig overdag maar alle lokale gebruiken worden door onze open blik overgenomen. Soms moeilijk omdat Anco zelfs met extreme honger geen couscous door zijn strot krijgt en soms makkelijk omdat Elisa graag douchet en de spits afbijt als we weer eens zijn uitgenodigd door een Mauritaniër en dat dan blijkt dat zelfs een kuipje met een kommetje en een kaarsje in een ommuurd hokje in het midden van een dorpje toch een fantastisch resultaat blijkt te geven! We hebben vanaf een veilige hoogte een heus meer met krokodillen gezien waarvoor we de een van de wagens echt zwaar op de proef hebben gesteld vanwege onwaarschijnlijk veel stenen en moeilijke
zandpassages.
Fantastisch gewoon. Een partij van Lomé's schriften zijn weggegeven aan een school en er werden liedjes uitgewisseld. Ook onze Mauritaanse reisgenoot neemt zijn taak serieus en heeft ons zelfs voorgesteld aan een oude rot die een Militair chauffeur is geweest en gaat straks af en toe Anco's taak verlichten en ons allemaal voorzien van alles wat die man weet van de Sahara. Straks vertrekken we en zijn geweer staat al klaar om maaltijden voor ons te bereiden voor onderweg, wie had dat kunnen verzinnen. En eindelijk iemand die mij verteld hoe ik met de wagens moet rijden en hoe ik ze moet prepareren. Experimenteren is voor mij verleden
tijd want deze man rijd in de nacht zonder verlichting op de sterren rechtstreeks naar Mali, Algerije of Marokko, ongelooflijk.....Ik hoop dat we dus straks veilig en wel in het vluchtelingenkamp aankomen en vandaar weer snel contact op kunnen nemen!
Dit was dus een echte botsing in de Sahara.
24 februari Ze zijn dus(de aardbeien)met 2 auto's in Nema aangekomen lees in het verslag van Anco
Hallo allemaal, De 24ste zijn we dan aangekomen in Nema!!!!! Vanmiddag rond een uur of drie zijn we aangekomen en gelijk in de watten gelegd. Een dienblad met koude westerse drankjes werd zeer snel de relaxkamer ingebracht! Op en top Mauritaanse Gastvrijheid!!!! Daarna kwamen verse appels, yoghurt en ga zo maar door......... Na een lange, zware en zeer vermoeiende reis voor mens en materieel hebben we het gehaald. Wel hebben de wagens enorm afgezien. Lekke banden, een aanrijding tussen beidde MAN's, verwrongen stuurstang.........de groene MAN werd ontdaan van zijn 4WD!!!!! en moest verder als 2WD met nog vele zandduinen te gaan!!!! Maar met de enorme ervaring van onze chauffeur Baabba hebben we Nema mogen bereiken. Gisteren was het dan ook eventjes Coca Cola tijd in het plaatsje Oualata. Niet koud maar weer eens wat anders dan warm water hele dagen, afgewisseld
met soep, thee, koffie en chocomelk! Onze aankomst in Tombouctou is alweer met een week verzet naar begin Maart!
Maar hou er rekening mee dat dit ook de tweede of de derde van Maart kan gaan worden. Hier in Nema moet de groene 2WD weer 4WD worden!! Er volgt nog veel meer mail over het vertrek naar Tombouctou. Het is fantastisch om weer even wat meer luxe te hebben. Gisteren voor het eerst weer eens een echte Hollandse douche gehad. De echte laatste douche was twee weken geleden!! Voordat er iets mis gaat, gaat deze mail het luchtruim in naar Nederland!!!!!! Groetjes van Anco, Elisa, Ruud, Bram, Bas en Simone.
Nog een mail van Elisa; Hallo! Aardbeien vandaag aangekomen in Nema na 2 weken woestijn, ploegen, graven en trekken in de verzengende hitte!! De wagens worden gerepareerd, morgen naar Bassikounou en vandaar in konvooi naar Timboektoe! Iedereen is oververhit en stinkt, maar nog allemaal blij en gezond!
En één van Ruud S. Als een wonder aangekomen in Nema en geloof het of niet, aan de thee bij de politie hier ondanks de verhalen van Loek Vermeulen! We blijven er zelfs slapen en eten!!!!!!!!!!!!!!!!!! De route was zwaar en lang maar onvergetelijk. Regelmatig dacht ik echt dat ik er een wagen zou verspelen en ik dacht continu dat ik hier een te groot risico had genomen. Het is niet voor niks een Parijs Dakar route maar een weg terug bestaat natuurlijk niet! Veel avonturen en we zijn compleet en met beide wagens in Nema aangekomen! Kapot
maar erg tevreden en we kunnen ons nu gaan richten op het vluchtelingenkamp en nog even flink werken voor mij aan een van de wagens. Ik kan pas weer mailen vanaf Timboektoe maar we gaan dus morgen naar Bassikounou en vandaar Oeps, ik ga of line... Tot gauw.?
25 februari > Hello again, Vanuit een zeer warm Nema. De temperatuur schommelt zo rond de veertig á vijfenveertig graden en het is dan ook heel normaal om siësta te houden tussen elf uur s'ochtends en half vier s'middags. Maar voor Ruud en Bas gaat het werk gewoon door. De stuurstang is verwijderd van de groene MAN en word op dit moment rechtgebogen. De vooraandrijving wordt weer gemonteerd. Spatborden en opstapjes weer rechtgetrokken. Onze chauffeur is bezig met nieuwe binnenbanden te kopen. Banden repareren is hier iets wat men niet echt in de vingers heeft. Maar wat wel erg belangrijk voor ons westerlingen is! Ook het paspoort is weer ingeleverd om de visa te verlengen voor Mauritanie!!! Het is dringen geblazen op de bladzijden van ons befaamde identiteitsbewijs. Holland waar ligt dat!! Indien mogelijk zouden we vandaag nog willen vertrekken richting Bassikounou, maar Ruud kennende...........Er moet nog aardig wat geregeld worden voordat we weer de weg op kunnen. De eerste zestig flessen mineraal water zijn weer al ingeslagen. Nu nog dertig jerrycans met diesel afvullen. De voorraaddoos met fruitcocktail aanvullen!!!! Macaroni enz....................! Richtlijn op dit moment is het vluchtelingenkamp in de buurt van Bassikounou. 1 dag hebben we nodig om in Bassikounou te komen. Vandaar uit willen we het vluchtelingkamp bezoeken. Twee dagen willen we daar vooruit trekken. Vanuit Bassikounou vertrekken we dan richting Timbouctou. Route staat nog niet vast daarvoor. Drie dagen is wel het maximum wat we daarvoor nodig hebben.Maar reken zelf maar uit hoelang we nodig hebben vanaf morgen. Graag zouden we de groep weer verenigd willen zien in Timbouctou. Maar dat is nu niet echt realistisch meer. De bananen zijn er al bijna. Wij vertrekken morgen en komen pas over een week aan.
7 maart> even een stukje uit de superspannende verhalen die Ruud mailde over het traject nema-timboektoe :
het was echt heel zwaar en voor mij heel eng om een auto kwijt te raken onderweg....., wat een fantastisch mooie en goede wagens en waar die toe in staat zijn is echt ongelooflijk en ik had de eer om het stuur over te dragen als ik me helemaal klem had gereden en het
voor mij echt maar dan ook echt onmogelijk leek om weg te komen aan een echte gepensioneerde oud militair chauffeur en die presteerde het keer op keer en heeft mijn grenzen enorm verlegd, fantastisch was dat!!!?
Onze absolute held Baaba!
13 maart> Een bericht van ruud zie hieronder nog steeds uit timboektoe Zoals de hele reis al is afgelegd kwamen we ook in het kamp totaal ongeorganiseerd aan maar hierin en in het aankomen schuilt misschien de kracht van het onverwachte, wat anders onmogelijk is of waar geen toestemming voor wordt gegeven werd werkelijkheid, alle speelgoed en kleren en zware schriften die we al ploeterend de hele Sahara van west naar oost hebben versleept mochten we hier persoonlijk uitdelen aan mensen die het slachtoffer waren geworden van een oorlog tussen Mali en Mauritanië. Allemaal Malinese Tuaregs die al hun bezittingen hadden verloren en in het kamp bij Mauritaanse gratie hun leven mogen slijten. Vreselijk arm zoals we ook al wel gewend waren van Mauritanie maar helaas absoluut zonder enige vorm van toekomst! Met alles wat ik nu gezien heb en ook in Mali is op de nomaden in de Sahara na die ook onder erbarmelijke omstandigheden leven het speelgoed en alles wat we bij ons hadden daar perfect op zijn plaats gekomen! Eén avond was het uitdelen een totale chaos maar de volgende dag met een nieuw systeem ging het fantastisch. We hebben 80% van alles wat we bij ons hadden hier weg kunnen geven en dat was een hele dag en avond lang aan de lopende band weggeven. We waren er versteld van wat er nog allemaal uit de auto kwam en toen we bijna klaar waren werd er van hogerhand ingegrepen. Of ik alles wilde staken en zo spoedig mogelijk bij de hoogste baas van het kamp 20 kilometer piste verder op het matje wilde komen..... oh jee...
We hebben wel meer acties van deze aard uitgehaald en nadat ik de beste man ervan had overtuigd dat we hem niet hadden willen passeren en dat we ons ook niet wilden bemoeien met binnenlandse aangelegenheden en dat we geen problemen zochten en dat we alleen wat gegeven spulletjes wilden afgeven was het ijs ook daar gebroken (Het was wel even streng en serieus hoor....!) en kwam de plaatselijke gastvrijheid in de vorm van thee met koekjes boven water maar wel met het verzoek om onze reis te vervolgen.... Er was nog wat werk te verzetten aan de voertuigen dus na wat gebabbeld te hebben in het kamp mochten we om de hoogste baas te vriend te houden buiten het hek alle voertuigen weer op orde zetten en hebben we de laatste dingetjes weer ingeladen die later in Mali gedoneerd zijn aan een weeshuis en aan een groep gehandicapten, beide in alle leeftijden dus zowel knuffelbeer als schrift of pen of voetbal is goed terecht gekomen. De armoede zoals die er is in het vluchtelingenkamp of die in de Sahara ben ik niet meer tegengekomen en in dat opzicht is echt alles hartstikke geslaagd en hebben we iets onvergetelijks achtergelaten voor heel erg veel mensen..... Helaas, ik moet gaan, wordt vervolgd.....
Nawoord:
Van alles wat we te doneren hadden is helaas van de 100 procent doelstelling wat minder overgebleven, 35 procent kregen we Marokko al niet binnen en hebben we wel aan een goed doel in Spanje kunnen schenken, 5 procent hebben we aan politie of douane moeten geven omdat ze erg volhardend waren in het ontvangen van een cadeau (op zich niet heel erg want ook die konden alles wat we ze gaven erg goed gebruiken). Gelukkig is het grootste gedeelte (zo'n 50 procent!) in een vluchtelingenkamp belandt waar het echt vreselijk op zijn plaats was! Wat daarna nog over was is in Timboektoe gegeven aan een weeshuis en een gehandicapteninstelling. Natuurlijk hebben we de kinderen die onderweg bijvoorbeeld aan het voetballen waren met een bolletje sokken voorzien van een heuse voetbal en hebben we van dat soort voorbeelden hele waslijsten.... Alles heeft dus wel een mooie bestemming gekregen maar soms dus niet zoals wij dat hadden voorzien.
Veel van wat tijdens dit project is geleerd zal verwekt worden in de komende projecten en bij deze wil ik gelijk een ieder die mee is geweest en of achter de schermen heeft bijgedragen bedanken voor alles wat er is gedaan en voor alles wat er is ingezameld! Het is alle hulp bij elkaar opgeteld die het tot een succes hebben gemaakt los van de eventuele verschillende routes die gevolgd zijn!
Er zijn erg leuke contacten gelegd voor eventuele toekomstige projecten en we hebben heel veel mensen blij gemaakt en zeker in het door de buitenwereld vergeten vluchtelingenkamp hebben we als Europeanen een onvergetelijke indruk achtergelaten!
Vriendelijke groet,
Ruud Schollaardt, voorzitter.
.jpg)
