Hier volgt het reisverslag van de SETW reis vanaf februari 2007. Het doel was het aanschaffen en voorbereiden van de 6ha grond voor de komende huisjes en ateliers voor uiteindelijk de dakloze kinderen van Ouagadougou, Burkina Faso.
Ter voorbereiding van het project wordt er eerst gewerkt met de allerarmsten van Burkina die in afwachting van de komst van de dakloze kinderen de eerste huisjes zullen gaan bewonen en onder verzekering van voedsel, gezondheidszorg, educatie, onderdak, kleding en schoon drinkwater de eerste infrastructuur zullen gaan aanleggen; waaronder het aanleggen van een grote diversiteit aan fruitbomen waar in een later stadium onder wijn van zal worden gemaakt.
Het eerste huis, ontwerpen door architectenbureau Ketner Olsen en met behulp van sponsor Bouwmaat zijn we als voorbeeld zelf aan het bouwen. Hier zijn we op dit moment mee bezig. Via de route Europa, Genova /Tunis, Tunesië, Algerije, Niger zijn we veilig aangekomen in Burkina Faso; tevens is tijdens deze reis de haalbaarheid getoetst en de basis en de contacten voor de op handen zijnde Classic Truckrally gelegd waaraan straks elke eigenaar van een 4WD classic truck kan deelnemen. In een later stadium leggen we de tweede helft daarvan af en gaan we met alle vergaarde info aan de slag om een mooi evenement via een prachtige route te organiseren.
Onze specifieke dank voor deze reis gaat in het bijzonder uit aan Henk, Ellis, Ingrid, Mario en een beetje aan onszelf vanwege het inzamelen van de goederen. Voor de goede orde; alle door deze mensen ingezamelde goederen zijn bij vertrek ingeladen. Slechts de tafelmodelnaaimachines hebben het moeten ontberen; voor deze machines was deze reis echt geen plek meer.
Verder veel dank aan de sponsors van deze reis in welke vorm dan ook zoals MAN-dealer van der Velden Rotterdam, Dronk, Internettoday, V&V Visumdienst Breda, Hebu, Bouwmaat, Meindert van der Berg, Metropa, Varta, Ketner Olsen architecten, Cubord en Euromasters. De hulp en giften en in het geval van de architecten ook nog eens vele hoeveelheden energie die in onze ideeën worden gestoken zijn buitengewoon motiverend.
En dan nu; veel leesplezier, gezien ons huidige verblijf in Afrika en de nog steeds langzame verbinding gaat het reisverslag langzaam maar gestaag vorm aannemen!
24/2-2007
Europa
Gisteren aangekomen in Genova en….., het was me het reisje wel!
De Magirus Deutz breekt alle records op het gebied van snelheid, geluidsniveau`s en ook het brandstofverbruik, niet in de goede zin overigens….
Gezien de snelheid waren we beter af geweest met een niet opgevoerde Puch maxi en het geluidsniveau is dat van een gemiddelde straaljager maar dankzij de gehoorbeschermers die we vanaf 30 km per uur standaard gebruiken is dat gereduceerd tot een eenvoudige Boeing 747 op één meter afstand. Waarschijnlijk zijn we wel iets economischer dan laatst genoemde transportmiddel want met een verbruik van 1 liter diesel op een slordige 2540 meter is dat natuurlijk beter dan niks?
Het geluid is ook een vreemde mix van krukaslagers, kleppen, wiellagers, cardanassen en genoeg bijgeluiden om in een normale wagen gelijk het contact af te zetten en de wegsleepdienst te bellen maar we hebben het hier over een Magirus Deutz van het type Jupiter uit 1956 en aangezien de geluiden constant blijven hebben we alles inmiddels als ”normaal” geaccepteerd…
Niettemin….; wat een eer om dit voertuig te mogen gebruiken voor deze reis! Een machtige V8 van 11 liter met 175pk is beslist geen kattenpis! Het starten en het al dubbel klutsend in gang brengen van deze 51 jaar oude machine met het huidige totaalgewicht van 12000kg is een geweldige kick. Vooral omdat we afgeladen zijn met door Henk, Mario, Ingrid, Ellis en door onszelf ingezamelde goederen in de vorm van naaimachine`s, kleding, speelgoed en vele diversen. Alleen de trapnaaimachines, de zogenaamde tafelmodellen hebben we nog even “thuis” gelaten, er was helaas geen plek meer voor!
Maar goed, de reis, Nederland verlaten was min of meer voorspoedig, min of meer omdat reeds bij de Brienenoordbrug de beperkingen van onze zwaarbeladen Magirus aan het licht kwamen, met een slordige 45 km per uur werd deze “hindernis”genomen…, een voorbode voor wat gaat komen? In ieder geval de top van de brug gehaald en met 63 km per uur (volgens GPS) heuvelafwaarts kregen we toch weer wat meer moed….
België en Frankrijk waren ook al min of meer voorspoedig. De Belgische gendarmes waren bij een tankstation duidelijk geïmponeerd door onze verschijning maar gezien het inmiddels nachtelijke uur bleef het ook daarbij… Zoniet in Frankrijk….
Bij een persoonlijke stop op een van de beroemde Aires de huppeldepup de Magirus geparkeerd tegenover Franse gendarmes die een wagen aan het bekeuren waren, echter…., kennelijk had ik de Magirus niet goed op de handrem gezet. Nederland is natuurlijk ook wat vlakker dan Frankrijk en we stonden dan ook op een helling; hoger dan de gendarmes wel te verstaan… De tijd die nodig was voor Esther om als een speer achter het stuur te springen en het rempedaal te vinden was dezelfde tijd dat de gendarmes een 12000kg zware roestige klassieker op zich af zagen komen. Kennelijk waren ze niet zo gecharmeerd van deze ietwat onhandige actie en mijn verbazing toen ik van het toilet kwam was dan ook groot toen ik Esther 10 meter verder en met verschrikte ogen achter het stuur zag zitten. Om het geheel nog erger te maken bleek later dat het kenteken van de Magirus overeenkwam met een in Italië gestolen Alfa Romeo van weer een andere herkomst. Geen wonder dat we dus even later (bijna volgens traditie 1998) een blauw gendarmerie busje aan het volgen waren en het project even op de tocht leek te staan… Gelukkig zijn misverstanden soms eenvoudig op te lossen. Waren we even in de waan dat onze reis binnen 500km zou eindigen, na een controle van wat chassisnummers en wat telefoontjes naar Nederlandse autoriteiten bleek alles in orde en konden we onze weg vervolgen; het gaf de burger weer moed en op naar Italië….
Italië verliep ook min of meer voorspoedig. Min omdat we de Mont-Blanc tunnel niet door mochten; ons voertuig was te oud. Jammer want we rekenden op 1100 km door Europa en met de te maken omweg werden dat er uiteindelijk 1800…. Met een verbruik van 1 op 2,5 een aardige aderlating. Er werd ons gezegd dat alle bergpassen dicht waren en andere tunnels ook verboden; eigenwijs als we zijn toch nog een bergpasje ontdekt en het leverde een prachtig avontuur, een ijskoude overnachting en een bevroren remsysteem bergafwaarts in de Alpen op. Desondanks en dankzij de werkende motorrem (voor het eerst getest) bevonden we ons spoedig in Genova…
De zoektocht naar onze vrienden bleek een eindeloos verhaal… Vreselijk verdwaalt en het pijltje volgen op een GPS is leuk in de Sahara maar wat minder in een grote drukke stad… Het dieptepunt was een doodlopende eenrichtingsstraat waar geen uitweg meer uit leek te zijn. Zowel achteruit, vooruit en draaien bleek onmogelijk. Geschrokken parkeerwachters die bang waren dat ik ging parkeren bleken geheel tegen Nederlandse maatstaven in uitkomst te bieden. Met behulp van een heel regiment gillende vrouwelijke Italiaanse parkeerwachters werd de Magirus toch nog gedraaid. Het hielp natuurlijk niet dat het enige Italiaanse woord dat ik begrijp “Ducati” is en dat mijn idee van draaien gezien de achteroverbouw niet overeen bleek te komen met dat van de parkeerwachters…; hoe dan ook, na iets minder dan een uur kon de straat weer vrijgegeven worden en konden de stadsbussen weer verder met hun dagelijkse tour…
Na vervolgens half Genova grondig uit te kammen en vier keer dezelfde tolwegen te hebben genomen kwamen we dan toch nog moe maar voldaan bij onze tijdelijke bestemming aan…
Het verblijf bij onze Italiaanse gastheren en dames was een aangename time-out. Het gaat de herinnering in als “Manche, manche”, “Basta Finito”, de beste Pizza’s en de beste Cappuccino`s ooit! Een paar dagen op jacht geweest naar wat onderdelen om ook de Magirus tevreden te houden en nog eens vijftien grote zakken kleding opgeladen. Vervolgens met een aardige korting de overtocht geboekt want aan alles komt een eind. Ook aan het verblijf bij onze vrienden, tenslotte is de eindbestemming nog ver, we spreken 28 februari 2007.
2 maart 2007
De overtocht duurde zo`n 22 uur. Eenmaal aangekomen heeft het gelijk een hoog Afrika gehalte. De douaniers leken tot mijn schrik erg veel op die van Marokko. Het verdere lot van onze reis stond wederom op de tocht. De kans op een kostbare terugtocht leek groter dan de kans om ongeschonden de douaniers te overleven… Zeker gezien het aanzicht van onze Magirus…
Tunesië
Onze ongerustheid bleek ongegrond. Na de hele wagen doorgespit te hebben en na een grondige controle van de naaimachines en wat vage aantekeningen in de paspoorten verder konden we ook hier een drie uur later de weg vervolgen. Geheel volgens traditie zijn er altijd behulpzame lokalen aanwezig die je of je dat nou wel of niet wilt helpen met de papieren. Deze mensen wijzen je altijd naar een ander loket dan de douaniers dat doen en een beetje “go with the flow” is hier vreselijk hard nodig. Gek genoeg komt het dan ook meestal goed. (niet altijd, zie reisverslag 2004). Zoals altijd zijn deze mensen na afloop nooit tevreden met wat ze krijgen ongeacht wat je geeft en na een positief antwoord op mijn vraag of deze meneer misschien 100 Euro zou willen hebben had ik eindelijk een reden om te vragen om weg te gaan of samen naar de politie te gaan. Zoiets bleek te helpen want weg was de beste man. Later bleek dat in Tunesië speciale regels gelden voor de toeristen. De toerist raak je in Tunesië niet aan want er wachten extra lange gevangenisstraffen. Of dat nu de hoofdreden is of niet is onduidelijk maar Tunesië is heel erg gastvrij en heel erg vriendelijk. Overal kan je de wagen overdag onbeheerd achterlaten en je wordt nergens lastig gevallen. Een heel verschil met bvb, Marokko. Echt een land om graag naar terug te keren…
6/3-2007
Gafsa
De tijd lijkt voorbij te vliegen. De Magirus is nu niet bepaald hetzelfde lot beschoren…. De kruissnelheid is inmiddels 50 km/u geworden en dit heeft zo zijn effecten op het verbruik. Was het tot aan Genova nog 1 op 2,5 inmiddels is het (waarschijnlijk mede vanwege een oliewissel van SAE 50 naar een 15W40 en de gestegen temperaturen) 1 op 2,8. De urgentie van een respectabeler brandstofverbruik is wat minder hoog want de dieselprijzen zijn inmiddels gehalveerd en binnen enkele dagen kunnen we volgens goed ingelichte bronnen beslag leggen op clandestiene diesel voor 30 eurocenten per liter. En in Algerije kan zelfs dat bedrag nog eens gehalveerd worden.
Gafsa is een uiterst vriendelijk plaatsje in Tunesië. Voor ons een verplichte stop omdat hier de visa voor Algerije wordt afgegeven als deze al wordt afgegeven en het is weekend… Tijd genoeg om gegevens in te zamelen over de verplichte gidsen en of dat inderdaad waarheid is… Dat laatste kan je in Afrika niet vaak genoeg dubbel checken. Iedereen weet altijd niets dan de waarheid te vertellen maar ieder heeft een eigen (en dus een ander) verhaal te vertellen.
Uiteindelijk een markant klein maar parmantige Tunesiër gevonden die ons naar het leek de waarheid kon vertellen. In zijn jongere jaren in zijn eentje half Afrika rondgereisd en was dus ook op elke plaats die wij wilden bezoeken geweest. Uiterst betrouwbare informatie dus??? De verplichte gids werd spoedig omgeruild voor een betrouwbare smokkelaar die we in El Oued, (Algerije) konden oppikken. Deze man was een goede vriend en wist alles van de officiële en onofficiële routes, aangezien zijn vader in Arlit in het gevang zat was de kans groot dat de man dezelfde kant op wilde en dat er dus wat respectabelere bedragen dan met de officiële instanties over en wat minder weer gewisseld konden gaan worden….
Goede moed voor ons dus en die werd weer bevestigd bij het Consulaat van Algerije dat we “libre” waren in Algerije maar voor het afreizen naar het Zuiden was er wel een gids verplicht. Na nog eens een dagje visa regelen (we hadden de pech dat er twee mensen voor ons waren), zat er eindelijk weer schot in de zaak, de visum in onze pocket dus: “Algerije; here we come”!
Taleb Jarbi
Het uitklaren van douane en gendarmerie perikelen is altijd een uiterst geduldig zaakje. De standaard moeilijke blikken, chassisnummers controleren en papieren onderzoeken. Of het nu allemaal wel of niet klopt is niet zo belangrijk. Het stempelen wat op een bepaald moment plaats gaat vinden, daar gaat het om en ja hoor, het was weer “On y va”….. We verlaten Tunesië en we arriveren op een zanderige kleine “Frontiera”… Reeds bij de Police was het raak. Zonder gids mochten we niet verder… Het toeval en naar wat later bleek ook een vleugje noodlot was dat er zojuist een paar Oostenrijkse wagens de grens waren gepasseerd, met officiële gids, en die bezig waren met de laatste afhandelingen. Aansluiting was snel gevonden en de Police gaf akkoord; op naar de douane…
Na een hoop in te vullen papieren formaliteiten bleek de Magirus met Unimog en de enorme hoeveelheid kleding (In Italië hadden we nog eens 15 grote zakken kleding opgeladen) iets teveel van het goede en nadat ook nog eens bleek dat naaimachines verboden waren was het natuurlijk snel bekeken… Entree Impossible… We hadden duidelijk de limieten bereikt van wat er allemaal mogelijk ofwel onmogelijk was en helaas, zie 2004, niet voor het eerst…
De schade was groot, 15 naaimachines moesten in beslag genomen worden samen met 6 zakken kleding. Alleen dan mochten we toch nog Algerije in. Dit was ook de absoluut maximale haalbare waarde en het heeft een hoop gepraat en gediscussieer gekost! We hebben vier maanden de tijd om met een speciale autorisatie alsnog de goederen mee te krijgen en uiteraard zijn die plannen al gemaakt… Wat is er dan nog over? Evengoed een tiental naaimachines ook al zijn ze verboden en de spinnewielen! De bouwmaatdeur en nog steeds heel veel kleding, verbanddozen, t-shirts, wol, stof en alle overige materialen! Met een revanche op de agenda vervolgen we met de Oostenrijkers vol goede moed onze weg. Niet voor lang want bij de eerste de beste politie post worden de paspoorten geconfisqueerd en mogen we pas de volgende morgen verder reizen. We zijn ervan op de hoogte dat we in Algerije voor onze eigen veiligheid niet in het donker mogen reizen maar het was nog lang geen donker. Misschien dat de aangelegen camping naast de politiepost er iets mee te maken had maar dat blijft natuurlijk gissen… Gelaten wachten we de volgende morgen af en het weer trakteerde ons op een waar noodweer. De politiepost had het ook erg druk die nacht, af en aan in groepen van elke keer twee Nissan Patrols werd de omgeving gecheckt. De buit was een oude Mercedes aan een sleepkabel.. Kortom, een gematigd welkom in Algerije maar toch was de vreugde groot dat we hier waren beland. Dat de Oostenrijkers ook nog eens 740 halve literblikken bier in hun wagens hadden meegesmokkeld was natuurlijk ook een aangename verassing en nat, moe een beetje dronken en voldaan trachten we de slaap te vatten…
Ourgla in the sand
s`Morgens vroeg weer op pad. Een Mercedes 508, een Renault Trafic en een Magirus Jupiter met Unimog aan dek… Waren we net blij dat de regen was gestopt en de temperatuur een beetje toenam plots verrees er een inmiddels herkenbare kleur aan de horizon. Bij deze dan ook een tip voor eenieder die graag eens naar Algerije zou willen afrijden; vermijd de maanden maart en april! Dit zijn namelijk exact de maanden waarin er met grote regelmaat zandstormen plaatsvinden en geen kleine zandstormpjes ook, hele wegen veranderen in zandduinen en kunnen onbegaanbaar worden voor gewone voertuigen! Gelukkig duren ze niet langer dan slechts drie dagen achter elkaar…
In Saleh.
Gastvrij Tamanrasset.
The desert…
The dromedare bandits.
Ain Guezzem, einde Algerije.
Assamakka, begin Niger.
Smokkelaars.
Radio-active Arlit??
Moustache=No problem
Agadez=gezellig
Rebellie
Tahoua-Niamey
De overtocht
Burkina
Bestemming
13:30u, maandag 26 en dinsdag 27 maart 2007
.jpg)
